Als een bepaalde tijdsduur is verstreken nadat een vordering opeisbaar is geworden, verjaart de vordering.
Een schuldeiser kan de vordering, na de verjaring, niet meer bij u opeisen. De vordering is er nog wel, en is niet teniet gegaan. De vordering is in juridisch opzicht omgezet in een natuurlijke verbintenis. Deze natuurlijke verbintenis is niet afdwingbaar.
Omdat de vordering nog bestaat, betaalt men niet onverschuldigd in het geval men “bij vergissing” toch zou betalen. Er bestond immers nog een schuld.
Ook als de schuldeiser zelf nog een schuld zou hebben, dus naast de vordering, kan de schuldeiser toch voordeel hebben bij de niet opeisbare vordering. Namelijk: door deze te verrekenen. De schuldeiser kan aldus de eigen schuld verrekenen. De schuldeiser hoeft dus minder te betalen.
Deze vangt aan op het moment dat de vordering opeisbaar is.
Een rechtsvordering verjaart na 20 jaar, tenzij de wet anders bepaalt. Dat staat in artikel 3:306 Burgerlijk Wetboek.
Bij een consumentenkoop verjaart een vordering tot betaling na betaling na 2 jaar. Zie artikel 7:28 Burgerlijk Wetboek.
Een rechtsvordering tot betaling van een periodieke vordering , zoals huur, en hetgeen bij het jaar (of korter) dient te worden betaald, verjaart na 5 jaar. Zie artikel 3:308 Burgerlijk Wetboek.